Het verhaal van Leo Steuns

Als Leo Steuns de cijfers omdraait en zou zeggen dat hij 68 is, geloof je het ook. In zijn korte spijkerbroek met bodywarmer en wandelschoenen ziet ‘buitenmens’ Leo er fit uit. Zijn gebruinde lichaam verraadt dat hij veel tijd doorbrengt in de openlucht. ‘Ja, ik voel me bevoorrecht dat ik op mijn leeftijd nog zo vitaal ben. Eigenlijk ben ik nog helemaal niet bezig met ouder worden.’ Hij gebruikt zijn stadswoning in Maastricht als uitvalsbasis maar het merendeel van het jaar is hij op zijn domein De Houbenmolen. Een voormalige eeuwenoude watermolen in de bosrijke omgeving van Opoeteren die hij al vijftig jaar in bezit heeft. Daar in de Belgische grensregio wordt Leo onderdeel van de natuur. Binnen een vierkante kilometer heeft hij geen buren. ‘Ik kan heel goed tegen warmte en kou. In Opoeteren ben ik bijna altijd buiten. Bezig met gras maaien, snoeien of hout hakken. Ik voorzie in mijn eigen brandhout. Op mijn domein ben ik mijn eigen boswachter. Overal heb ik zitjes gemaakt. Dan neem ik een thermoskan koffie mee en zoek zo’n plekje op. Het is gewoon heerlijk.’ 

Bijzondere man

Als de winterperiode in zicht komt, zoekt hij zijn statige pand in Wyck op. Hij woont in het appartement op de begane grond. De rest van het huis heeft hij verhuurd. ‘Ik heb alles wat noodzakelijk is. Of er in de toekomst nog aanpassingen nodig zijn? Het is nu al ouderenbestendig. Het hangt ook van mijn gezondheid af natuurlijk. In het souterrain zou ik nog een slaap- en badkamer kunnen maken. Dan heb ik alleen een trapliftje nodig als het écht niet meer gaat. Maar dat is voorlopig nog niet aan de orde.’ Leo Steuns is in veel opzichten een bijzondere man. Hij leeft zo gezond mogelijk. Rookt bijvoorbeeld niet. En dat terwijl hij op jonge leeftijd aan de leiding kwam van het familiebedrijf van zijn vader, een sigarenfabriek in Roermond. De onderneming deed hij echter snel van de hand.

Levensmotto

Het is onmogelijk om zijn veelzijdige levensloop na zijn studie bedrijfskunde op Nyenrode waar hij een kamer deelde met de latere minister-president Wim Kok in een paar zinnen te beschrijven. Hij stond mede aan de basis van de studie gezondheidswetenschappen bij de universiteit in Maastricht en ging de opleiding zelf in 1980 op 42-jarige leeftijd volgen. Leo heeft een zwak voor gezondheidszorg. ‘Het anderen en het ouderen’ is zijn levensmotto. ‘We zijn ons hele leven aan het anderen want geen dag is hetzelfde. Dat geldt ook voor de manier waarop wij ouder worden. Dat is nu eenmaal de natuur der dingen. Ik ben geïnteresseerd in het leven van mensen. In feite in de mens áchter de mens. Ik heb altijd brede belangstelling gehad voor filosofie. Een ding is me duidelijk geworden. We moeten niet in problemen denken die we zelf niet kunnen oplossen. Zet ze van je af. Dat zorgt voor rust en maakt het leven een stuk prettiger.’ Ouderenzorg is vooral aandacht voor elkaar. ‘Wat kunnen we eraan doen als bijvoorbeeld mensen eenzaam worden? Daarom hebben wijkhuizen een belangrijke functie. Of het café in een dorp als plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten. Ik vind dat wij als personen daarom meer moeten uitgaan van zelfzorg.’